2007/Dec/11

              ผมหายไปนานมากๆครับ   ด้วยหน้าที่การงานของผมและความขยัน (จริงเปล่าเนี่ย...อิอิ)   ก็เลยไม่ได้เข้ามาอัพบล๊อค  ไม่ได้ทักทายและเยี่ยมเยียนเพื่อนๆบ้านมาเป็นครึ่งปีได้หล่ะคร๊าบบบบบบ...........

    วันนี้ผมเข้ามาทักทายแค่นี้ก่อนนะครับ   และก็ฝากความคิดถึงของผมกับทุกๆคนที่ยังคงจำผมได้อยู่  และก็ฝากถึงสุดที่รักของผม (แม้ว่าเธอจะไม่มีทางรู้เลย...ก็อ่ะนะ...)

2007/Mar/19

เข้ามาอัพบล๊อคแล้วคร๊าบ.......หลังจากขี้เกียจไปซะหลายวัน

ผมถ่ายภาพริมหาดตะวันรอน ช่วงเวลานั้นเกือบจะ 6 โมงเย็นแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมากๆครับ นั่งมองดูทะเลอยู่เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ พระอาทิตย์ของเราก็ลาขอบฟ้า ปล่อยให้เรือประมงลอยเคว้งคว้างท่ามกลางหมู่ดาวแล้วหล่ะครับ

ผมได้รับ Tag มาจากแม่หมูด้วยครับ (กำลังยิ้มกับตัวเองด้วยอ่ะ อยากได้มานานแล้วเพิ่งจะได้วันนี้เอง....)

1. ผมเป็นลูกคนโตมีน้องๆอีก 3 คน ด้วยเหตุนี้ก็เลยทำให้ผมมักทำอะไรที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน ซึ่งในความจริงๆแล้วผมก็เป็นคนขี้อ้อนนะครับ ถ้าใครไม่เชื่อต้องลองมาเป็นแฟนกับผมดู...กล้าม่ะ กล้าม๊ะผมหน่ะโรแมนติกน๊าจาบอกห้าย.....

2. กลัวทะเลเป็นที่สุด อ่ะ...คงคิดว่าผมว่ายน้ำไม่เป็นซิครับ ผมหน่ะประเภทว่ายน้ำอึดมากๆครับ แต่ที่กลัวเพราะว่า ทะเลเนี่ยยากแท้หยั่งถึงครับ

3. อะไรอีกดีหล่ะเนี่ย.....ผมรักสัตว์ทุกประเภทเลยครับ กลัวอย่างเดียว...ทายดูก่อนซิครับ.....อารายเอ๋ย..ชอบชักใยอยู่บนหลังคา.... ไม่เฉลยนะครับ ตัวเล็กๆหน่ะไม่กลัวหรอก แต่ตัวใหญ่ๆเนี่ยซิ อู๊ยยยยย...ขนลุกแล้วหล่ะครับ...

4. สีโปรดคือสีแดงครับ จะถูกจะแพงก็ขอแดงๆไว้ก่อนครับ

5. สิ่งที่ผมอยากเจอมากที่สุดในชีวิตก็คือความเท่าเทียมกันครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้มีหัวเอียงซ้ายนะครับ ผมหมายถึงว่าอยากให้คนมองคนให้เป็นคนครับประเภท "มีเงินเรียกน้อง มีทองเรียกพี่ ถ้าไม่มีก็เป็นโจร"คนเหมือนกันครับต่างกันแค่โอกาสเท่านั้นเอง....

ว่าแล้วผมทำถูกมั๊ยครับเนี่ยต่อ Tag แบบนี้หน่ะ แนะนำด้วยนะครับ ส่วนผมก็ไม่ค่อยได้มีเวลาแวะไปบ้านใครเท่าไหร่ งั้นก็ขอไม่ส่งต่อดีกว่านะครับ

2007/Mar/12

เห็นภาพแล้วรู้สึกยังไงบ้างครับ

ผมถ่ายภาพนี้หลังจากนั่งทำงานไปได้เกือบ 3 ชม. ก็เลยหนีออกมาพักสายตา อันที่จริงแล้วผมก็ไม่ได้คิดอยากจะถ่ายรูปสักหน่อย นั่งมองเจ้านกตัวนี้ยืนอยู่นานทีเดียวแล้วก็ไม่มีวี่แววว่าจะบินไปไหน ผมภาวนาในใจว่าอย่าให้ใครเดินผ่านมาแถวนี้เลย เพราะผมรู้สึกว่าเจ้านกตัวนี้คงกำลังคิดถึงใครสักคน (.น่าจะเป็นสักตัวนะฮะ.) ...แล้วก็เลยได้ผมมานั่งเป็นเพื่อนแก้เหงาอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ เราไม่กวนใจกันครับ...อิอิ เหมือนกับว่าเราจะอ่านใจกันออกมั๊งครับ.... เพราะว่าเจ้าตัวน้อยนี้ก็หันมามองผมเหมือนกันแหะ แต่ก็ไม่บินหนีไปไหน

หลังจากที่ประสานสายตากันได้สักพักจนผมอดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปเจ้าตัวน้อยนี้ไว้เจ้าตัวน้อยก็หันมามองผมเหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง แล้วก็โผออกไปช้าๆ บินเลียบไปตามชายหาดเหมือนกับคนที่เดินครุ่นคิดอย่างผมนี่หล่ะครับ ผมก็อดที่จะโบกมือบ๊ายบายเจ้าตัวน้อยไม่ได้ซะด้วย ใครเห็นผมตอนนั้นคงคิดว่าผมเนี่ยคงบ้าเต็มทีมาโบกไม้โบกมือให้ใครฟ่ะ ถ้าใครแอบไปเป็นผมตอนนั้นก็เข้าใจผมด้วยนะค๊าบบบ